Ongerechtvaardigde afwezigheden kunnen, zelfs wanneer ze aanvankelijk werden gedoogd, een dringende reden voor ontslag vormen
Herhaalde ongerechtvaardigde afwezigheden kunnen, ondanks een eerdere waarschuwing, de verdere samenwerking onmogelijk maken. Dat geldt ook wanneer de werkgever zich aanvankelijk tolerant heeft opgesteld tegenover de werknemer.
Feiten
Een onderneming in de bouwsector stelt een arbeider tewerk als tegelzetter/chapelegger.
De werkgever stelt meermaals vast dat de werknemer afwezig is van zijn werkpost en te laat aankomt op de werf. De werknemer ontvangt hiervoor een formele waarschuwing.
Ondanks deze waarschuwing is de werknemer opnieuw zonder rechtvaardiging afwezig. Na een week afwezigheid gaat de werkgever over tot ontslag om dringende reden.
Beslissing van het Arbeidshof van Luik
Het arbeidshof oordeelt dat de herhaalde, ongerechtvaardigde afwezigheden en het uitblijven van enige reactie op de contactpogingen van de werkgever ernstige tekortkomingen vormen aan de verplichtingen van de werknemer, in het bijzonder aan zijn verplichting om het overeengekomen werk uit te voeren.
De aanvankelijke tolerantie van de werkgever, evenals diens occasionele akkoord met laattijdige aankomsten om de werknemer toe te laten zijn kinderen naar school te brengen, doen geen afbreuk aan de ernst van de feiten.
Na een laatste periode van ongerechtvaardigde afwezigheid, die meerdere dagen duurde, mocht de werkgever zelf bepalen op welk ogenblik deze voortdurende tekortkoming een dringende reden vormde.
Wat het bewijs betreft, acht het arbeidshof de feiten voldoende aangetoond aan de hand van de loonfiches, waarop de ongerechtvaardigde afwezigheden waren vermeld, en de door de werkgever voorgelegde prestatiestaten. Deze documenten waren tijdens de tewerkstelling nooit betwist.
Het arbeidshof besluit dan ook dat de afwezigheden het ontslag om dringende reden rechtvaardigen. Het hervormt het vonnis in eerste aanleg en wijst de vorderingen van de werknemer af.
Te onthouden?
De herhaalde ongerechtvaardigde afwezigheden van de werknemer, in combinatie met het uitblijven van enige reactie op de contactpogingen van de werkgever, ondermijnen het vertrouwen dat noodzakelijk is om de samenwerking voort te zetten.
Dat geldt ook wanneer de werkgever zich aanvankelijk tolerant heeft opgesteld en occasioneel laattijdige aankomsten heeft toegestaan.
Bron: Arbh. Luik, afd. Namen, 19 februari 2026, A.R. n°23/576/A.